مانی
هرچه مویم سپید تر شد
رویم سیاه تر گشت؛ عمرم گذشت و تمام شد اما دل، اما دل هنوز عاشق است و اول ره
9پسند0نقد0
فنجون
داستانکهای دیگر این نویسنده
4 ماه پیش
الو..... آره بریم نمیاد. بهش گفتم هوا بارونی و خنکه بیا بریم حدس بزن چی بهم گفت؟ گفت من خودم تو خونه ابرم و دارم میبارم.....
60
5 ماه پیشکم کم خسته میشویم، میپرسید از چه؟ از احساسات ساختگی، از لبخند های مصنوعی، از نقاب های زیبایی که پشت آنها فقط کودکانی بدخلق هستند که قد کشیده اند و نیاز به کمک دارند. گاهی حتی خسته از خودمان..
90
5 ماه پیشمن آدم دروغگویی نیستم فقط حاضرم دست به هر کاری بزنم تا ناراحتی تو نبینم
80
5 ماه پیشمن معصوم نیستم دوست من، منم اشباه میکنم ولی با یه تفاوت! به طور ناخواسته ای اشتباهات من عظیم تر و پر سر و صدا تره..
102
6 ماه پیشیا با من هستید یا بر علیه من حالت سومی وجود نداره حداقل برای من...)
41
نقدها
هنوز نقدی ثبت نشده است
نقدهای این داستانک اینجا نمایش داده میشوند.