دردا کسی به حالِ دلم، آشنا نشد یک گره از این بغضِ گلوگیر، وا نشد وقتی که زنده‌ بودم و لب تشنه‌یِ نگاه دستی به سویِ خلوتِ قلبم، رها نشد روزی مرا شناسد و فهمد جهان، که من خاکم، و نسترن شده‌ام... گو: چرا نشد بی رخ تو