ریون
ای فراموشت شده مارا فراموش کار من
درس بی مهری گرفتم از تو ای استاد من
پایین قصرت زاغه ایست
گاهی گذر از کوی ما
چون جو کیان هندیان
بنداز زری در ظرف ما
این کودک دلتنگ ما
دانی ندارد هیچ گناه
گاهی فقط دلتنگ توست
گاهی تو هم کن یاد ما
6پسند0نظر0
فنجون
داستانهای دیگر این نویسنده
7 ماه پیش
دست هایم را بگیر من با تردید، میان تاریکی شب دستم را به سویش دراز کردم گرمایی لطیف به روحم نشست و انجا بود که در تاریکی شدم بخش ۲و۳داستانم «قرمز»پخش شده و شما میتوانید از کتاب خانه و یا پروفایم بخونیدش و حتمانظرات خودتون رو زیر داستانم بنویسید
70
7 ماه پیشصداش میاد نه برای همه فقط برای من میترسم اما میمونم چون شاید تنها کسی که واقعیه همونه...... داستان جدیدم قرمز رو لطفاً از پروفایلم بخوانید و نقد و نظرات خودتون رو برام بنویسید.......
60
7 ماه پیشمن فقط یک مادر خسته ام.... که بین گرسنگی بچه هاش و دندونهای مرگ باید یکی رو انتخاب کنه کاش کسی میفهمید ترس من از مردن نیست از زنده نبودن اوناس. بخش جدید داستانم جنگل مردگان» منتشر شد. میتونید از طریق پروفایلم بخونیدش و نقدتون رو بنویسید
80
8 ماه پیش«همه میگویند خرگوش ترسید بله اون ترسید .... ولی نه از روباه از قبول کردن سرنوشتش» جنگل مردگان یکی از داستان های منه لطفاً حمایت کنید دوستان از پروفایلم مرسی
140
8 ماه پیشحتی آخرین برگ پاییز هم با زمزمهی باد، در گوش شب گفت که امید، هنوز در سینهی شاخه جاریست و شاید روزی دوباره سبز خواهیم شد در آغوش بهار، عاشقانه خواهیم رست
161