فانتوم
در تمنای معجزهای هستم... معجزهای از جنسِ سکوت.
چیزی، فراتر از شکافتنِ نیل و لرزاندنِ زمین؛ معجزهای شبیه به لمسِ خنکای دانه برفی، که بیصدا بر پیشانیام بنشیند و مرهمی شود بر داغی این همه فکر...!
9پسند0نظر0
فنجون
داستانهای دیگر این نویسنده
5 ماه پیش
قبلاً میگفتم: «و علی هرکه را دوست داشت، دنیا از او گرفت!» فکر نمیکردم یه روزی بخوام بگم: «و علی، را که دوستش داشتیم، دنیا از ما گرفت!»
171
5 ماه پیشو در محل کارش شهید شد، علیای که میگفتند در پناهگاه است...! علی بودی و علیوار رفتی آقا جان... رهبر و آقا بودی و حال... همچون جدت شهیدی! و هیچکس به اندازه تو لایق این نام نبود! مبارکت باشد آقا جانم.. :)
160
5 ماه پیشو من از صبح های زودِ بعد از نیمه شبهای پریشان بدم میآید...
130
5 ماه پیشچقدر فحش خوردی و علی وار دم نزدی... چقدر تهمت شنیدی و علی وار سکوت کردی... چقدر توهین شنیدی و خار در چشم و استخوان در گلو صبر کردی... به تو چیزی جز شهادت نمیآمد آقای مهربانم... شهادتت مبارک :)
131
5 ماه پیشعهد کردم که به غم، فرصت جولان ندهم به شبِ تیره، مجالِ رخِ تابان ندهم من که لبریز زِ نورم، چه هراس از ظلمات؟ دل به ویرانگریِ سیلیِ طوفان ندهم ریشه در خاکِ امید است و سرم بر افلاک خارِ ذِلَت به شکوهِ گلِ بستان ندهم
101