از این‌جا که منم، تا به آنجا که تویی مه و خورشید و فلک، همه در کارِ طواف‌اند همه سرگشته و حیران به تماشای رخت منم آن قطره که گم شد، به تمنای لبت به جز این جانِ پریشان که سپردم به رَهَت دِگَر از هستیِ خود، هیچ نمانده‌ست به کَفَم