فانتوم
از اینجا که منم، تا به آنجا که تویی
مه و خورشید و فلک، همه در کارِ طوافاند
همه سرگشته و حیران به تماشای رخت
منم آن قطره که گم شد، به تمنای لبت
به جز این جانِ پریشان که سپردم به رَهَت
دِگَر از هستیِ خود، هیچ نماندهست به کَفَم
11پسند0نقد0
فنجون
داستانکهای دیگر این نویسنده
6 ماه پیش
قبلاً میگفتم: «و علی هرکه را دوست داشت، دنیا از او گرفت!» فکر نمیکردم یه روزی بخوام بگم: «و علی، را که دوستش داشتیم، دنیا از ما گرفت!»
171
6 ماه پیشو در محل کارش شهید شد، علیای که میگفتند در پناهگاه است...! علی بودی و علیوار رفتی آقا جان... رهبر و آقا بودی و حال... همچون جدت شهیدی! و هیچکس به اندازه تو لایق این نام نبود! مبارکت باشد آقا جانم.. :)
160
6 ماه پیشو من از صبح های زودِ بعد از نیمه شبهای پریشان بدم میآید...
130
6 ماه پیشچقدر فحش خوردی و علی وار دم نزدی... چقدر تهمت شنیدی و علی وار سکوت کردی... چقدر توهین شنیدی و خار در چشم و استخوان در گلو صبر کردی... به تو چیزی جز شهادت نمیآمد آقای مهربانم... شهادتت مبارک :)
131
6 ماه پیشعهد کردم که به غم، فرصت جولان ندهم به شبِ تیره، مجالِ رخِ تابان ندهم من که لبریز زِ نورم، چه هراس از ظلمات؟ دل به ویرانگریِ سیلیِ طوفان ندهم ریشه در خاکِ امید است و سرم بر افلاک خارِ ذِلَت به شکوهِ گلِ بستان ندهم
101
نقدها
هنوز نقدی ثبت نشده است
نقدهای این داستانک اینجا نمایش داده میشوند.