پرسید: «از چه می‌گریزی که چنین نفس‌بریده‌ای؟» سرم را بالا آوردم و گفتم: «از آنکه در من است و مدام مرا می‌رنجاند.!» لبخندی به پهنایِ آرامش بر لبش نشست و گفت:«سخت‌ترین حریف را شناختی؛ دیگر هیچ طوفانی، توانِ لرزاندنِ تو را نخواهد داشت!»