شب است و یلدایِ غم بلند اما، نام تو پناه ماست. تنت قطب‌نمایِ گرمِ جهان و شانه‌هایت، تکیه‌گاهِ قرن‌هاست. بمان و بتاب؛ که ما وارثانِ انار و آینه‌ایم و در هجومِ بی‌رحمِ کولاک، جز آغوشِ تو، وطنی برای زنده‌ماندن نمی‌شناسیم. بتاب، که تو صبحِ ناگزیرِ مایی!