قلم
دائما در گوشم نجوا میکرد:
- مرا به یاد بیاور. مرا به یاد بیاور.
سیاه عربدهایی زدم و گفتم:
- چه کسی را ؟!
و بعد با ملایمتی وحشیانه گفت:
- خودت را
15پسند0نظر0
فنجون
داستانهای دیگر این نویسنده
2 ماه پیش
انسان با کشتار باعث تمدید بقای خودش در مابین حیوانات دیگر شد. اما حالا شاید همین خویِ کشتارش باعث انقراضش شود.
121
2 ماه پیش- زندگی مانند چه میماند؟ - مانند موجهای دریا، امروز زاده میشوی و فردا میروی و فقط از خودت صدایی در گوش عزیزانت بجا میگذاری همانند صدای موج در پی برخورد به ساحل.
70
3 ماه پیشتنها پیروزی که ما به دست می آوریم؛ در آخر زندگیمان است. و آن هم به انتها رساندن مسیرمان پیشتر از اتمام رنج هایمان میباشد
80
3 ماه پیشاز قدیم گفتند: نمی شود هر چیز بر باب میل ما باشد و آخر هم هیچ چیز بر باب میل ما نبود. و افسوس…
41
3 ماه پیشآهی کشید و با آرامی بر روی یکی از پاهایش زد و گفت: هی، یک بار نشد در زندگی همانی که میخواستیم رخ بدهد، یا همانی که میخواستیم نشد یا اگر شد، آنقدر بالا پایینش کردند که دیگر اصلا از خواستهمان فرسنگها دور بود. محض رضای خدا نشد همان چیزی که تصور میکردیم بدون هیچ نقصی همان شود. ای کاش!
70