گفت: آنجاست. بزرگ‌ترین دشمن تو پشت آن پرده انتظارت را می‌کشد. پرده را که کنار زدم خود را در آینه‌ی زنگار زده دیدم.

می‌ترسم! می‌ترسم از آنکه ارواح خبیث اطرافم، مرا با چنگال‌های تیزشان تکه‌تکه کنند. روح آزادم را به زنجیر بکشند و بال‌هایم را ببرند. نیشخند‌زنان رویاهایم را بدزدند و مغز مرا بمکند. می‌ترسم از نرسیدن، از نشدن. از دست و پا زدن... اما ترسیدن تا کی؟