او تلاش می‌کرد که حالش خوب شود و انسان شادی باشد، قدم می‌زد، می‌رقصید، گریه می‌کرد، با دوستانش وقت می‌گذراند، کتاب می‌خواند، سفر می‌رفت، اما هرچقدر که تقلا می‌کرد، باز هم چیزی از سنگینی قلبش کم نمی‌شد. انگار خلأ ای در او بود که با هیچ چیز پر نمی‌شد.

اگر الان با امید زندگی میکردم الان همون امیدم تموم شد عملا یه جسمه متحرکم 😔

پرسید: جنگ تمام شد ؟ گفتم :تموم شد . گفت:توعقب کشیدی یا جنگ تموم شد؟ گفتم:بجز من کسی نمیجنگید ،من که عقب کشیدم ،جنگ هم تمام شد

وقتی تو دیگه برآورده نشدی من دیگه ارزویی نکردم

افسوس ک تمام روابط انسانی نیاز به نوعی نقاب دارد؛ وتنهایی ..... اخرین گریزگاه انسان های صادق است .......