در تن این شهر پرگناه دنبال بارانیم و خیال می‌کنیم اگر قطره‌ای فرو لغزد، چسب دود سست می‌شود و دل ساده جهان را تکان می‌دهد اما... باران نمی‌آید. چون شهر یاد نگرفته با سادگی کنار بیاید. زخم‌هایش را دوست دارد و بی‌رحمانه، خاک تشنه را، تشنه نگه می‌دارد!