پدربزرگ می‌گفت: «دلش که هم‌قواره دلت نباشد، راه یکی هم باشد، روزگار جدایتان می‌‌کند. یکی می‌ماند، یکی کوچ می‌کند و من، بعدها فهمیدم شروع جدایی از همان‌جاست که اندازه دل‌ها عوض می‌شود؛ یکی بزرگ‌تر، یکی خسته‌تر و یکی... بی‌تفاوت‌تر!»