دیگر قلبی وجود نداشت، تو در من می‌تپیدی... سرم از بار بزرگ خیالت سنگین بود، دلم میخواست چشمانم را ببندم ، تو در چشمانم نشسته بودی ، نباید کسی تورا آنجا میدید...

آمدی و همچون آفتاب نوازشگر روح یخ زده ام شدی؛ و چه لذت بخش است نوازش آفتاب در یک سحر سرد و تاریک.

چشم، عضوی‌ست برای دیدن… اما چشمان قهوه‌ای رنگ تو، چون اسبی وحشی در جانم می‌تاخت بی‌زین، بی‌صبر، بی‌مهار.

و من چه خوشبخت بودم. اسمی که با صدای تو آرام بر گوش‌هایم بوسه می‌زد، اسم من بود...

تو رفتی و زمینِ تنم دوباره بی خورشید شد. سرد. تاریک . دلمرده