ماهزاد
زیبایی وجودش اجازه نمیداد ببینم آن زشتی هایی راکه داشت در دل شب، همان زشتیها بیصدا میگریستند، زیر پوستهی لبخندش؛ اما من اسیر افسون نور ماندم، به امید صبحی که نقابها فرو افتد.
12پسند0نظر0
فنجون
داستانهای دیگر این نویسنده
6 ماه پیش
میخوام بهترین باشم و سعی کنم، میخواهم گر بد پیش رفت گریه کنم ولی تمام اشک هایم برای یه عشق دیگه رفته تمام دلتنگی هایم برای عشق دیگریست، نتوانستم و خواستم گریه کنم تمام اشک هایم حیف عشق دیگری شد میخوام برگردم اما دیگر حسی نیست، ذوقی نیست.
50
6 ماه پیشراه فراری ندارم و نمیتونم حس دلتنگی و حسرت توی من خونه کرد و دارم سعی میکنم که خوب باشم اما نمیتونم حس خوبی داشته باشم هیچ نشونه ای از پایا این غم نمیبینم درسی نمیگیرم و هنوزم میخوام که دوباره عاشقش بشم با اینکه میدونم پایانش چیه
60
6 ماه پیشمحدودیت ها باعث میشوند انسان خلاق شود! احمقانه است محدودیت ها فقط مرا نا امید کرده اند.
40
6 ماه پیش_وقتی کارشان باهات تموم شود توهم تموم می شوی به طوری که وجود نداشته ای.
120
6 ماه پیشدوباره روی همون صندلی توی کتاب خونه مینشینم، اما تو چی؟ دوباره میآی یا دوباره مرا تنها میگذاری
30