و چشم ها کیهانی خلق کردند به عظمت عشق.

آن ها آینه هایی بودند که جهان خودشان را درون یکدیگر بازتاب می‌کردند..

سایه ات را می‌شناسم، حال در ظلمت شب می‌روی تا به کجا ای به جهان کرده سفر؟!

عزیزِ بی بازگشتِ من.. خبرم هست که در پروانه ها زیست می‌کنی. همان پروانه آبی رنگی که بی بدیل در هر عصر، کنار پنجره می‌نشیند و به قصه هایم گوش می‌سپارد. از زمانی که روح تو در آن تنیده، حرف هایی که زمان مهلت نداد در گوشت نجوا کنم را برای او می‌گویم

نور چشمی؛ من آینه. چشمانت دریایِ صبر؛ من در تلاطم آن . تو اصل؛ من سایه. یگانگی‌مان، فراتر از کلام است؛ در سکوت، شنیدنی‌تر.