عزیزِ بی بازگشتِ من.. خبرم هست که در پروانه ها زیست می‌کنی. همان پروانه آبی رنگی که بی بدیل در هر عصر، کنار پنجره می‌نشیند و به قصه هایم گوش می‌سپارد. از زمانی که روح تو در آن تنیده، حرف هایی که زمان مهلت نداد در گوشت نجوا کنم را برای او می‌گویم