احتمالا در آخر از من، رویاهایم روی کاغذ هایی رنگ و رو رفته باقی می‌مانند. رویاهایی که شاید قرار بود با من دفن شوند؛ اما کلمه شدند، روی کاغذ نشستند و اگر خیلی خوش شانس بوده باشم، رویایی مرده را در آدمی دیگر، دوباره زنده کرده باشند.

بگذار به جای من، کلماتم تو را ببوسند... چرا که راه دور است و سرنوشت بی‌رحم؛ و عشق، و عشق... قسمتِ قلب‌هایِ قوی، اما تنها می‌شود.

مادر، قصه‌هایت دروغ بود. اینجا قهرمان ها درد می‌کشند و اشک می‌ریزند، شرورها می‌خندند و به سزای عملشان نمی‌رسند، عشق و مهربانی همه چیز را درست نمی‌کند و در آخر، پایان ها همیشه شیرین نیستند.

با من مانند ظرف شیشه‌ایِ مورد علاقه‌ات رفتار کن؛ هرروز گرد و غبارم را بگیر و جایی نگذارم که سقوط کنم و بشکنم، و هرگز فراموش نکن که شکستنی‌ام؛ شکستنیِ شکستنی!

بگذار گذشته در گذشته بماند. دلتنگی بهانه‌ی خوبی برای تکرارِ یک اشتباه نیست. باور کن...