کجاست آن عدالت؟ این مردمان به جرم بی‌گناهی جان می‌دهند.

چرا در میان این سفرها به آسمان‌ من سفر نکرده‌ام؟ من شرمنده‌ام که هنوزهم زنده‌ام.

شب، در ظاهر کلمه‌ای ساده و دو حرفی بیش نیست اما اگر بخواهی که مفهوم آن را بفهمی باید بگویم تعداد حرف‌ها و غم‌هایی که در شب پنهان شده، بی‌شمار است، اگر در توانت بود شب را بی‌مفهوم بخوان.

خسته‌ام عزیزِجانم، ته کشیده‌ام، دیگر کِی میخواهی چشم باز کنی و برایم چای بریزی؟ چرا این خواب تو بیداری ندارد؟ پیر شدم.

امیدوار بودم این زخم کهنه دیگر هیچوقت سر باز نکند، اما اکنون کسانی که زخم را به وجود آوردند سعی می‌کنند زخم کهنه را دوباره باز کنند و نمک را روی آن بریزند، خسته نمی‌شوند؟