هانیه فتحی
«پارادُکس»
دلم آزادی میخواهد، از جنس آرامش؛
آرامشی سرشار از سکوت و تنهایی،
بیهیچ درد و رنجی...
اما این تنهایی، چه پارادُکس تلخیست؛
آرامم میکند، و در عین حال، میسوزاند.
هانیه فتحی | ماه بانو
7پسند0نظر1
فنجون
داستانهای دیگر این نویسنده
8 ماه پیش
«جای خیال او» به انتظار ماندهام! غمگین و گریان... چون سایهای ویران، میخوانمش با درد؛ دردی، پُر از حسرت! بر پیکرم مانده جای خیال او...
40
8 ماه پیش«جهان دوباره» تو را دوست دارم، نه چون کامل و بینقصی، بلکه چون در نقصهایت، صداقت هست. چون وقتی سکوت میکنی، جهان آرام میشود، و وقتی میخندی، جهان دوباره آغاز میشود. تو را دوست دارم، چون در نگاهت، خانهای هست که هیچ نقشهای نشانش نمیدهد.
40