#۲ تا خودش را از غرق شدن در لاجَوَرد چشمانش خلاص میکرد، درگیر شکاف میان دو نرمی لب هایش میشد و تا میخواست از این خیال خام رها شود، در آن نهر نی‌شکر ذوب شده بود. ضربه‌ی آخر را نامش می‌زد، هنگامی که از این نهر نی‌شکر آوایش را می‌شنید! - ایثار...