آسمون بلخره دست از خساست برداشت و بارید، اما تو نیومدی.

بالخره بارون پاییزی زمزمه‌ش تو شهر پیچیده؛ هیچوقت قول ندادی بیای ولی من منتظر موندم، تنهایی چای مزه نمیده.

اگه دایناسور بودم، تا الان هم ابهت داشتم و هم منقرض شده بودم.

فکر کردن به اینکه کدام من واقعا امروز چای نبات نوشیده، سردرد بدی و به جونم انداخته.

میدونم مسافت طولانی‌ای رو تو شهر بالا پایین رفتم، اما حالا که روبه روی درم، خسته نیستم، غمگین نیستم، هیچی نیستم، فقط خرمالو میخوام.