هر از گاهی به خودم سر میرنم؛ وقتی که به اندازه کافی از ادم های اطرافم ضربه بخورم بعد برمیگردم به همانی که مرا نصفه نیمه هم قبول دارد!

بعضی وقتا یه حرف به تموم تلاشات برای خوب نگه داشتن حالت گند میرنه.

مگه بدتر از انتخاب بین علاقتو و ایندت هست؟

زندگیم از وقتی قبول کردم عشق برای من ساخته نشده بهتر داره پیش میره.

دلم میخواد برم یه گوشه فارغ از جر و بحثهای همیشگی هدفون بذارم و هیچی گوش ندم .. کاش یه قابلیتی مثل بستن چشمها برای گوش هم بود هر وقتی که خواستی گوشتو میبستی و هیچی نمیشنیدی..