آسمانی که به رنگ خون نشسته است را نمی توان دوباره آبی لاجوردی کرد. همیشه قطراتی از خون، باقی می ماند. چکه چکه، از عرش به فرش می ریزند. یادآور روزهایی می شوند که دیگر حتی در کابوس هایت نمی گنجد.