در دیاری دیگر... چشم به راهت می‌مانم.

دل نداند که دل من چه گذر می‌کند. گاهی شهاب سنگی اصابت می‌کند، گاهی باران شهاب سنگ‌ها را به تماشا می‌نشیند.

یه چهار، پنج سالی به دنبال هدفم بودم، الان که پیداش کردم یه چندسال باید به سمتش بدوم، تا بهش برسم. آه که چه تراژدی تکراری‌ایه.

ماه را دیدم، گُل‌ها را بوییدم تا زندگیم رنگ بگیرد، اما چرا آدم‌ها مکنده رنگ هستند؟ بجای طبیعت رنگ و انرژی هم نوع خود را می‌مکند.

در دنیایی زندگی می‌کنم که مرگ هنرمند، به هنرش ارزش می‌دهد.