باد سرنوشت آمد برگ رقصید و همراه شد، سنگ ایستاد برگ آرام گرفت سنگ با حفظ غرور شکست رهایی یا غرور؛ چه دشوار است انتخاب

چشمانت را در بندِ قلبم خواهم افکند؛ که جامهٔ دیدن به تن دارند، لیک جان و دل می‌ربایند.

در بازی گل یا پوچ زندگی، پوچی راه است، گل مقصد؛ هر بار که پوچی را یافتی، نزدیک‌تر شده‌ای.

ترجیح می‌دهم در امواج ذهنم غرق باشم؛ تا در تاریکی جهان گم. و این، طعم نفس کشیدن بی قید است.

نگاهم در اسارت عقربه‌هاست و هر تیک‌تاک، زخمی تازه بر دل می‌نشاند؛ هر صدای رهگذری را پژواک تو می‌پندارم.