پناه آدم‌ها که می‌شوی، حواست باشد... سقفِ خانه‌ی روحت را از تو نگیرند. آن‌ها می‌آیند، آرام می‌گیرند و ناغافل، تمام اضطراب‌هایشان را روی دلت آوار می‌کنند. تو پر می‌شوی از سایه‌های آن‌ها و خودت را فراموش می‌کنی و ناگاه می‌شوی... متروک‌ترین خانه شهر!