زان سبب که غم افرید مارا با سرشتش در هم افرید چون که ادم از او رنجید تنش فکری کرد و از برش دل افرید خانه ای کوچک حزین، دردآلود سخت و تپنده ،برای غم افرید دید یکی را بس نیست، پس انصاف کو؟ سراسر عالم خویش را با غم افرید . . افریدگار چون تنها بود «مارا بدین تنها و گریان افرید»