در گوشه ای تنگ و نمور‌ به اجبار گفتم صدای ادمیان برایم کفایت میکند تا گور کمی اخمو کمی رنجور دوست و غریبه که تفاوت ندارد هیچ کدام نمی شوند برایم نور تاریکه تاریکه تاریکم ،صبح سپیدم کو؟

در چشمانم ماهی بیماری هست، که گه گاه دلش دریا را میخواهد

غمگین نیستم ، فقط ، قدر یک عمر شاد بودن را فراموش کرده ام جای نگرانی نیست

وای از این روزمرگی های پاره پاره که اگر کل ماه را بهم منگنه بزنم یک روز کامل شادی را در دست ندارم

ـ از فردا فردا شد ـ منظورم از اون فردا های تو آلیس در سرزمین عجایب بود