نمایشِ ذلت‌باری‌ست؛ تحقیر آدمیان، برای گریز از ویرانه‌ی درونِ خویش! تلاشی جنون‌آمیز برای اثباتِ برتری بر دیگران؛ اشتیاقی بیمارگونه که نقابی‌ست بر شکاف‌های عمیقِ پوچیِ درون؛ گریزی گلوبریده از سایه‌ی سنگین حقارت، و پناه بردن به مسند پوشالی قدرت، زاده‌ی هراسِ مواجهه با زوالی‌ست که در عمقِ وجود رخنه کرده، و ناتوانی از ایستادن در برابرِ حقیقت. حال آنکه هیچ تقلا و دست‌وپازدنِ حقیرانه‌ای برای تصاحبِ تاجِ برتری، نمی‌تواند برهوتِ درون را بپوشاند؛ آدمی هرقدر بلندتر بایستد، اگر درونش تهی باشد، تنها سایه‌اش بزرگ‌تر خواهد شد.