📝 شما ممکنه با حیوانات و پسر روزنامه‌فروش مهربون باشید یا با هر غریبه‌ای که سر راهتون قرار می‌گیره. اما مهربانی با غریبه‌ها معیار شخصیت ما نیست؛ ملاک، مهربانی در خانه‌ است. غریبه‌ها گذشته‌مون رو نمی‌دونن، توی زخم‌هامون انگشت نمی‌کنن و ما رو با بخش‌هایی از خودمون که سال‌ها ازشون فرار کردیم، روبه‌رو نمی‌کنن. همسرمون می‌کنه، فرزندانمون می‌کنن. پس خونه، نزدیک‌ترین آینه‌ی شخصیت ماست. اگر بهترین نسخه‌ی خودمون رو برای غریبه‌ها نگه داشتیم اما نزدیک‌ترین آدم‌های زندگی‌مون سهمی جز بی‌حوصلگی و بی‌احترامی ندارن، این مهربونی نیست، ظاهرسازیه. معیار واقعی شخصیت ما لبخندی نیست که به غریبه‌ها می‌زنیم. لحنیه که با کسی داریم که دوست‌مون داره، صبریه که در برابر آشفتگی فرزندانمون نشون میدیم و نرمی‌ای که وقتی بخاطر غرورمون می‌خوایم فریاد بکشیم، نشون میدیم. ازدواج‌ها معمولا با یه خیانت بزرگ فرو نمی‌پاشن؛ با بی‌توجهی‌های کوچک، بی‌احترامی‌های روزانه و نشت تدریجی محبت، آروم‌ آروم فرسوده می‌شن. غریبه‌ها تصویری رو می‌بینن که از خودمون به دنیا نشون میدیم اما نزدیک‌ترین آدم‌ها ما رو وقتی می‌بینن که هیچ تماشاگری نیست.