نازگل
«یکی از بهترین و هوشمندانه‌ترین اصطلاحات زبان فارسی، «طاقتم طاق شده» است؛ آن‌قدر طاقتش تمام شده که «ت» آخرش را از دست داده و فقط «طاق» برایش باقی مانده. انگار از صبر زیادی، خود کلمه نیز از نفس افتاده؛ معرکه است این زبان.»
8پسند0نقد0
فنجون
داستانک‌های دیگر این نویسنده
13 روز پیش
عنوان: نقاش و سایه نقاشی ماهر، سالها بود که در کشیدن پرترههای بینظیر مهارت داشت. هر کسی که به دیدنش میآمد، با دیدن نقاشیاش شگفتزده میشد. اما او همیشه از کشیدن سایهها امتناع میکرد. میگفت سایهها، حقیقت را پنهان میکنند. یک روز، مردی نزد او آمد و خواستار کشیدن پرترهی خودش شد. نقاش با مهارت شروع به کار کرد، اما وقتی به بخش سایهها رسید، مرد گفت: "لطفاً سایهی مرا هم بکش. سایه هم بخشی از من است." نقاش مردد بود، اما در نهایت پذیرفت. وقتی نقاشی تمام شد، مرد به سایهی کشیده شده در نقاشی نگاه کرد و گفت: "این همان چیزی است که همیشه سعی در نادیده گرفتنش داشتم." نقاش با دیدن چهرهی مرد، فهمید که گاهی اوقات، پذیرفتن تمام جنبههای وجودمان، حتی تاریکترین آنها، ما را کاملتر میکند.
30
15 روز پیشعنوان: پروازِ قاصدک کودکی در دشتی پر از گلهای وحشی نشسته بود و به قاصدکی در دستش نگاه میکرد. باد ملایمی میوزید و موهایش را پریشان میکرد. کودک آرزویی کرد، آرزویی شیرین و ساده، و سپس قاصدک را به آسمان سپرد. قاصدک، با بالهای ظریفش، در میان باد رقصید و به سمت افق پرواز کرد. کودک با لبخندی به پروازش خیره ماند. او میدانست که آرزویش، همراه با قاصدک، راهی سفر شده است تا شاید روزی به حقیقت بپیوندد. امید در دلش جوانه زد، همانطور که قاصدک در آسمان دور میشد.
60
17 روز پیشعنوان: آخرین اتوبوس هوا تاریک شده بود و باران نمنم میبارید. روی نیمکت ایستگاه اتوبوس، پیرزنی تنها نشسته بود. چمدان کوچکی کنار پایش بود و نگاهش به جادهای خیس دوخته شده بود. اتوبوسها یکی پس از دیگری میآمدند و میرفتند، اما هیچکدام برای او نبودند. انگار همه مسافرانش را برده بودند. پیرزن آهی کشید و چمدانش را محکمتر بغل کرد. صدای دور شدن آخرین اتوبوس در سکوت شب گم شد. او تنها مانده بود با خاطراتی که در چمدانش جا داده بود و جادهای که پایانی نداشت.
40
18 روز پیشعنوان: سکوتِ رنگها مرد نقاش سالها بود که قلممویش را به بوم سفید میزد. رنگها را میشناخت، هر کدام داستانی داشتند؛ آبیِ آرامِ دریا، قرمزِ داغِ عشق، سبزِ زندگی. اما این روزها، بومش ساکت بود. انگار رنگها هم زبانشان بند آمده بود. یک روز، قطرهای اشک روی بوم چکید. مرد با تعجب به آن خیره شد. قطره، نه رنگی داشت و نه بویی. اما وقتی قلممو را به آن زد، تمام بوم را فرا گرفت. سکوتِ رنگها شکست. مرد فهمید گاهی، عمیقترین احساسات، بیرنگترین هستند.
50
18 روز پیشدیوانه بمانید، اما مانند عاقلان رفتار کنید؛ خطر متفاوت بودن را بپذیرید، اما بیاموزید که بدون جلب توجه متفاوت باشید.
40
نقدها
هنوز نقدی ثبت نشده است
نقدهای این داستانک اینجا نمایش داده میشوند.