از آدم‌هایی که ادای قربانی را در می‌آورند متنفرم. از آن خودخواهیِ مزمن پوشیده در جامه‌ی مظلومیتشان. آن‌ها که زخم‌های خیالی می‌سازند تا بر زخم‌های واقعی دیگران نمک بپاشند جوری که باید اسکارِ مظلومیت را به نامشان زد؛ البته با بودجه‌ی سنگینِ احساساتمان.