دیر می‌گذرد... غم را می‌گویم، همان که مثل بوی نم در جان و دلت می‌نشیند. نه می‌شود از آن گریخت، نه می‌شود کنار آمد. فقط هست؛ کند، سرد و چسبناک. رفیقی‌که نمی‌خواهی‌اش، اما مدام روی سقف روحت سنگینی می‌کند. بی‌آن‌که بدانی کی آغاز شد یا کی تمام می‌شود.!