«آدم‌هایی که مثل شمع‌اند، همیشه آن‌هایی هستند که در تاریک‌ترین لحظاتِ زندگیِ بقیه، بی‌دریغ می‌سوزند. آن‌ها نور می‌دهند، گرما می‌بخشند و محیط را برای بقیه امن می‌کنند، اما خودشان ذره‌ذره آب می‌شوند. دردش اینجاست که وقتی شمع تمام می‌شود و تاریکی برمی‌گردد، همه تازه می‌فهمند چه نوری را از دست داده‌اند؛ نه برایِ اینکه او انسان بود، بلکه برایِ اینکه حالا دیگر کسی نیست که تاریکیِ آن‌ها را تحمل کند.»