نووا
«غم‌انگیزترین نوعِ تنهایی، نه اینه که کسی رو نداشته باشی، بلکه اینه که اونقدر در حضورِ دیگران «نقاب» زده باشی که یادت رفته خودِ واقعی‌ات چه شکلی بود.»
4پسند0نقد0
فنجون
داستانک‌های دیگر این نویسنده
7 روز پیش
همه فکر می‌کردند سکوتش نشانه‌ی آرامش است؛ هیچ‌کس نمی‌دانست آن‌قدر حرف زده و شنیده نشده که دیگر چیزی برای گفتن ندارد.
90
7 روز پیشاعتماد شبیه کاغذی است که تا نخورده، صاف به نظر می‌رسد؛ اما بعضی تاها را حتی اگر باز کنی، باز هم می‌توانی ببینی.
40
7 روز پیشبعضی خاطره‌ها قدیمی نمی‌شوند؛ فقط یاد می‌گیریم چطور با شنیدن اسمشان، وانمود کنیم اتفاقی نیفتاده است.
70
7 روز پیشسالها دنبال آدمی می‌گشت که او را بفهمد؛ تا روزی که در آینه نگاه کرد و فهمید خودش هم مدت‌هاست صدای دلش را نشنیده.
40
7 روز پیشبعضی رفتن‌ها با بستن در شروع نمی‌شوند؛ از همان لحظه‌ای شروع می‌شوند که دیگر کسی برای شنیدن حرف‌هایت وقت ندارد.
40
نقدها
هنوز نقدی ثبت نشده است
نقدهای این داستانک اینجا نمایش داده می‌شوند.