نووا
«ما برای به دست آوردنِ آرامشِ امروزمان، تکههایی از رویاهای ده سال پیشمان را در راه جا گذاشتیم که دیگر هیچوقت به آنها برنمیگردیم.»
2پسند0نقد0
فنجون
داستانکهای دیگر این نویسنده
25 دقیقه پیش
«دنیا پر از قهرمانهای بیپلاک است؛ همانهایی که وقتی همه خوابند، تمامِ بغضهایشان را در گلو حبس میکنند تا بالششان خیس نشود، و صبح، وقتی خورشید در میآید، چنان با اعتمادبهنفس چای مینوشند که انگار هیچچیز در جهانِ آنها ویران نشده است. ما به آدمهایی که برای زنده ماندن، هر روز خودشان را از نو میسازند، مدیونیم.»
20
25 دقیقه پیش«بعضی آدمها مثل ساعت شنی هستند؛ وقتی همهچیز خوب است، آرام به نظر میرسند، اما اگر دقیق شوی، میبینی که دارند ذرهذره تمام میشوند. آنها در سکوتِ مطلق خالی میشوند تا برای بقیه، وقت بخرند؛ تا بقیه زندگی کنند. شجاعترین آدمها، آنهایی نیستند که فریاد میکشند، آنهایی هستند که میدانند در حال فرو ریختناند، اما برای دلخوشیِ اطرافیانشان، هنوز هم محکم قدم برمیدارند.»
20
26 دقیقه پیش«آدمها مثل کتابهای جلدسخت هستند؛ ظاهرشان یک رنگِ ثابت و محکم دارد، اما اگر اجازه بدهی ورقشان بزنی، میبینی صفحاتِ میانیشان پر از لکههای اشک، خطخوردگیهایِ پشیمانی و پارگیهایِ عمیق است. آنهایی که همیشه لبخند میزنند، کتابهای ارزشمندتری هستند؛ چون بلدند چطور جلدشان را آنقدر سالم نگه دارند که کسی به تنهاییشان شک نکند.»
20
27 دقیقه پیش«ما عادت کردیم به چراغهایی که در شب میدرخشند نگاه کنیم، اما هیچوقت سراغِ آنهایی را نمیگیریم که در تاریکی، نفتِ وجودشان را میسوزانند تا راه را برایِ دیگران روشن کنند. بزرگترین بدهیِ تاریخِ بشریت، نه به فاتحانِ جنگها، بلکه به آنهایی است که هر شب میسوزند تا صبحِ فردا برای دیگران، تاریک نباشد.»
10
یک ساعت پیشپادشاهی بذر گلی را به تمام جوانان سرزمینش داد و گفت هر کس بهترین گل را پرورش دهد، جانشین من میشود. ماهها گذشت. همه با گلدانهای رنگارنگ و زیبا آمدند. اما پسری با گلدانی خالی آمد و سرش را پایین انداخت. پادشاه لبخندی زد و گفت: «جانشین من تویی!» همه اعتراض کردند: «چرا او؟» پادشاه گفت: «آن بذرهایی که به شما دادم، همگی جوشیده و غیرقابل رشد بودند. او تنها کسی بود که با صداقت، گلدان خالی را آورد.»
30
نقدها
هنوز نقدی ثبت نشده است
نقدهای این داستانک اینجا نمایش داده میشوند.