«از کسانی که همیشه نقشه‌ی راه دست‌شان است متنفرم. همان‌هایی که آنقدر نگرانِ رسیدن به مقصدند که یادشان می‌رود از پنجره‌ی قطار، زیباییِ منظره را ببینند. در پایان، آن‌ها فقط به یک مکان می‌رسند، بدون اینکه در طولِ مسیر، روح‌شان ذره‌ای بزرگ‌تر شده باشد. مقصد برای این‌ها، هدف نیست؛ بهانه‌ای است برای فرار از خودِ مسیر.»