وقتی یک مبارز می‌خواهد تمرین داده شود، در آغاز به او یک شمشیر چوبی عادی می‌دهند، که هنگام مبارزه به خود یا دیگران اسیب نزند. ولی وقتی حرفه ای تر شد، یا به میدان مبارزه هجوم برد، ان شمشیر چوبی که باهاش تمرین میکرده را بر روی زمین رها میکند و یک سلاح فولادین تیز برمی‌دارد. شمشیر های چوبی همیشه در مورد این موضوع با یکدیگر بحث میکردند. تقریبا توی هر کاری، اولین وسایلت همیشه باهات باقی میمانند؛ مانند ریاضی که جمع را از اول تا آخرش دارد. ولی مبارزه ها؟ خیر! اونها شمشیر های چوبی‌شان را در مبارزه واقعی دور می‌اندازند. "خوب میشد، نه؟" یکی از شمشیر های چوبی گفت، درحالی که با دیوار تکیه داده بود. "اگر همه این مبارزها با ما میرفتن جنگ. اینطوری کسی هم کشته نمیشد." "اون موقع اونم فقط تمرین بود،" شمشیر چوبی کهن که کلی ضربه خورده بود و ترک داشت گفت. "من و تو و برادرات، همه برای تمرینیم‌، و باید بفهمیم که مقاممون همینه!"

من بهترین نوازنده پیانوی دنیا می‌شدم، البته اگر به پیانو نوازی علاقه ای داشتم. مطمئنم که بهترین می‌بودم، می‌تونم اون استعداد رو داخل خودم حس کنم، ولی خب دوباره تکرار میکنم، علاقه‌ای بهش ندارم. فکر کنم همه انسان ها اینطوری باشن. همه ما داخل چیزی استعداد داریم، که اگر دنبالش کنیم داخلش بهترین میشیم؛ ولی همیشه به چیز دیگه ای علاقه داریم. شاید بگی هم استعداد چیزی رو داری هم علاقه بهش رو، ول باید بهت بگم که توی یک چیزی استعداد داری که اگر اون رو جلو بری داخلش بهترین میشی. می‌خوای عاقبت بنام یا خدا، یا هر چیز دیگه ای. تمامی ما داخل چیزی استعداد داریم گه توش بهترینیم‌، ولی علاقه‌امون ما رو به سمت دیگه ای میکشونه. مگه‌همین نیست که ما رو انسان میکنه؟ اینکه بی‌نقص نیستیم؟

از خوابش با بدنی عرق کرده پرید. نفس نفس زنان دستی به سر و بدن خود کشید که مطمئن بشود همه چیز سرجایش است، و پس از اطمینانش یک نفس از راحتی کشید. حتی به یاد نمی‌آورد چه خوابی می‌دید، و فقط ترس و وحشتش به روحش مانده بود. از تختش بلند شد و به سمت آشپزخانه‌اش رفت، قوطی حلبی همیشگی اش را برداشت و ان را با اب جوشی که بخار میداد پر کرد و ان را به ارامی، هنگامی که به خیابان کثیف و آلوده نگاه می‌کرد سر کشید. هر روز با خودش فکر میکرد چقدر زندگی ترسناکیست‌، پولدار بودن؛ هر روز نگران این باشی که چگونه خوش بگذرونی و چجوری پول هات رو بسوزونی. حتی دوست نداشت بهش فکر کند. مانند یک کابوس می‌ماند. خودش بود و قوطی حلبی اب جوشش، و همین کافی بود که قلب و جسمش را گرم نگه دارد.

هر روز رویاپردازی کن! هر روز و هر دقیقه راجع به رویات و آینده ای که میتونه درست کنه فکر کن. مثل یک گاومیش رام نشده به سمت رویات بدو. یه جوری به سمتشوت بدو انگار روی آتیشی و جوری این رویا رو دنبال کن گه بقیه بگن "این یارو دیوونست" یک جوری باید دنبالش کنی که، رویاهات تبدیل به میراث‌ات بشوند.

روزی رسید که مرگ و زندگی خواستند برای یک روز، ببیند که دیگری در کار خوشان چه حسی دارند. پس‌ مرگ تبدیل به زندگی، و زندگی تبدیل به مرگ شد. در همان یک روز، جمعیت همه موجودات زنده انقدر بالا رفت که سیاره به سختی می‌توانست تحمل کند. زندگی نمی‌توانست موجوداتی که خودش خلق کرده را از روی سیاره بردارد. در ان سو، مرگ که قدرت زندگی را داشت یک موجود جدید خلق کرد. موجودی که بنظرش یک خلقت بی‌نقص بود، و ان را بر روی سیاه کاشت تا حکمرانی کند. وقتی مرگ و زندگی به کار های خود بازگشتند، کار جفتشان بسیار سخت شده بود.‌ مرگ باید سریعا به سرتاسر سیاره میرفت و روح موجودات زنده را میگرفت، و زندگی در تلاش بود که جلوی این موجود جدید را بگیرد که سیاره را نابود نکند. امروزه به ان موجود، انسان می‌گویند، موجودی به لقب اشرف مخلوقات...