اتاق کوچک من که تا سقف از دفتر و کتاب پر بود را دارم در کارتون‌ها میچینم. در بین صفحات میگردم تا اگر چیزی را نخواستم دور بیندازم و در این بین نامه‌ای پیدا میکنم از روز آخر دانشگاه که نوشتم« تمام شد! شاید دور اول شاد باشم اما احساس خلا بزودی در من فوران می‌کند و احتمالا همین حس باعث خواند ارشد شود، اگر باز این نامه را خواندی امیدوارم از فکرهای احمقانه دست برداشته باشی و معقولانه تصمیم بگیری! دوستار تو، خودت! » به امضا و تاریخ زیر نامه نگاه میکنم. جالب است که درست حدس زدم.

اون کلاغ سیاهی که از اتاق رفت رو فقط در همین حد یادمه. پنجره بازه و باد خنکی که میاد تو رو کل اتاق رو پر میکنه... چرا یه کلاغ باید بیاد تو اتاق؟ چراا گلدونای خالی لبه پنجره چیده شدن؟ چرا؟ چرا من توی این تنهای نشستم و هیچی نیست... چرا روتختی سفید روی تخت یه لکه قرمز بزرگه داره... یکی اینجا جون داده! یکی که میشناسمش، یکی که بوش برام آشناس...

در وقت دیگری به کتابفروشی می‌رفت ولی حالا آهسته قدم برمی‌داشت. کمی لنگ میزد. زانویش از. دیروز بهتر که نشده بود روبه بدترشدن میرفت. با خود میگفت الان پول بیمارستان رفتن را ندارد چه برسد به عکس برداری و هر چیز دیگر. شاید پایش شکسته بود؟ اگر هم شکسته باشد باز پول نداشت که درمانش کند.

دوست دارم در آن وقت شب برگردم و در خیابان قدم بزنم ولی در خانه نشسته‌ام؛ چایم را میخورم. تلویزیون را فقط برای این روشن کرده‌ام که روشن کرده باشم و به دو پرنده‌ام نگاه میکنم که یکی به من نگاه می‌کند و دیگری چرت می‌زند. فکر کنم منم یک چرتی بزنم بهتر باشد.

در پستویی کوچه‌ها راه می‌رفتند. می‌گشتند و آماده بودند که از در یک خانه‌ای یا بام خانه‌ای بیرون بیایند! زن خنجرش را در دستش چرخاند و به پسرک علامت داد و به کوچه دیگری رسیدند که به میدان شهر می‌رسید. برعکس تنش بین آن دو مردم شهر آتش بزرگی درست کرده بودند و داشتند سال جدید را جشن می‌گرفتند و بلند اشعار بختیاری می‌خواند و میرقصیدند. و آگرین...