نووا
گاهی تنهایی‌ام را روی میز می‌گذارم، چای دم می‌کنم و با آن حرف می‌زنم؛ تنها همصحبتی که هرگز نمی‌رود.
5پسند0نقد0
فنجون
داستانک‌های دیگر این نویسنده
11 روز پیش
همه فکر می‌کردند سکوتش نشانه‌ی آرامش است؛ هیچ‌کس نمی‌دانست آن‌قدر حرف زده و شنیده نشده که دیگر چیزی برای گفتن ندارد.
90
11 روز پیشاعتماد شبیه کاغذی است که تا نخورده، صاف به نظر می‌رسد؛ اما بعضی تاها را حتی اگر باز کنی، باز هم می‌توانی ببینی.
40
11 روز پیشبعضی خاطره‌ها قدیمی نمی‌شوند؛ فقط یاد می‌گیریم چطور با شنیدن اسمشان، وانمود کنیم اتفاقی نیفتاده است.
70
11 روز پیشسالها دنبال آدمی می‌گشت که او را بفهمد؛ تا روزی که در آینه نگاه کرد و فهمید خودش هم مدت‌هاست صدای دلش را نشنیده.
40
11 روز پیشبعضی رفتن‌ها با بستن در شروع نمی‌شوند؛ از همان لحظه‌ای شروع می‌شوند که دیگر کسی برای شنیدن حرف‌هایت وقت ندارد.
40
نقدها