من بهترین نوازنده پیانوی دنیا می‌شدم، البته اگر به پیانو نوازی علاقه ای داشتم. مطمئنم که بهترین می‌بودم، می‌تونم اون استعداد رو داخل خودم حس کنم، ولی خب دوباره تکرار میکنم، علاقه‌ای بهش ندارم. فکر کنم همه انسان ها اینطوری باشن. همه ما داخل چیزی استعداد داریم، که اگر دنبالش کنیم داخلش بهترین میشیم؛ ولی همیشه به چیز دیگه ای علاقه داریم. شاید بگی هم استعداد چیزی رو داری هم علاقه بهش رو، ول باید بهت بگم که توی یک چیزی استعداد داری که اگر اون رو جلو بری داخلش بهترین میشی. می‌خوای عاقبت بنام یا خدا، یا هر چیز دیگه ای. تمامی ما داخل چیزی استعداد داریم گه توش بهترینیم‌، ولی علاقه‌امون ما رو به سمت دیگه ای میکشونه. مگه‌همین نیست که ما رو انسان میکنه؟ اینکه بی‌نقص نیستیم؟