نووا
«هیچکس نمیداند، شاید همهی این سالها این قهوه بود که ما را مینوشید، قطره قطره، در سکوتِ این فنجانِ نیمهخالی.»
0پسند0نقد0
فنجون
داستانکهای دیگر این نویسنده
3 ساعت پیش
«بعضی آدمها مثل یک خانهی قدیمیاند؛ اولش سرد و دور به نظر میرسند، اما وقتی واردشان میشوی، دیگر دلت نمیخواهد بیرون بیایی.»
10
3 ساعت پیش«آدمها گاهی برای فرار از بزرگیِ دنیا، پناه میآورند به کوچکیِ استکانی که بوی دارچین میدهد.»
10
3 ساعت پیش«فنجانها، گورستانِ دستهجمعیِ حرفهایی هستند که به زبان نیامدند و تهِ تهِ استکان تهنشین شدند.»
00
3 ساعت پیش«گاهی یک فنجان چای، مرزِ باریک میانِ غرق شدن در افکار و نجات یافتن از آنهاست؛ کافیست دستت را دراز کنی.»
00
3 ساعت پیش«تهِ هر فنجانِ خالی، داستانیست که تمام شده، اما عطرش هنوز در دیوارهای خانه سرگردان است.»
00
نقدها
هنوز نقدی ثبت نشده است
نقدهای این داستانک اینجا نمایش داده میشوند.