«بعضی آدم‌ها مثل یک خانه‌ی قدیمی‌اند؛ اولش سرد و دور به نظر می‌رسند، اما وقتی واردشان می‌شوی، دیگر دلت نمی‌خواهد بیرون بیایی.»

«آدم‌ها گاهی برای فرار از بزرگیِ دنیا، پناه می‌آورند به کوچکیِ استکانی که بوی دارچین می‌دهد.»

«فنجان‌ها، گورستانِ دسته‌جمعیِ حرف‌هایی هستند که به زبان نیامدند و تهِ تهِ استکان ته‌نشین شدند.»

«گاهی یک فنجان چای، مرزِ باریک میانِ غرق شدن در افکار و نجات یافتن از آن‌هاست؛ کافی‌ست دستت را دراز کنی.»

«تهِ هر فنجانِ خالی، داستانی‌ست که تمام شده، اما عطرش هنوز در دیوارهای خانه سرگردان است.»