همیشه، در تمام زندگیم، حسش می‌کردم. همیشه این سایه‌ی سنگین، سیاه و نکتبار را در گوشه‌ای از چشمم داشتم. نمی‌دانم شاید از ابتدا این سرنوشتم بود، یا شاید از همان ابتدا به آن دچار بودم! هرچه بود، دلم می‌خواست سرم را میان دستانم بگیرم و چشمانم را محکم رو هم بفشارم، آن‌قدر محکم که درد گنگی سرتاسر سرم را بگیرد؛ تا شاید بتوانم لحظه‌ای ازین حس فرار کنم. ازین حس که شاید اضافی باشم. ازین حس که شاید من گوسفندی هستم که برای مردن ساخته شده است، تا دیگران از گوشت تنش تناول کنند. ازین حس که شاید در گوشه‌های خیابانی که از آن عبور می‌کنم، همه در حال حرف زدن درین موردند، که چقدر ترسو هستم، که چرا هنوز زنده‌ام، که چرا نمی‌توانم زودتر تمامش کنم.

لاله امروز از خون، لاله‌گون است تن فرزند غرقِ بوسه و لبْ لعلِ خون است اشک و آه و ناله، بسپار به باد ای مادر این باد می‌رود سوی مزاری که غرق خون است.

شمع با هر قطره‌ای که از آن می‌چکید، زبانه‌ای آرام می‌کشید؛ لحظه‌ای کم‌نور می‌شد و باز قطرهٔ بعدی. او سرش را روی میز گذاشته بود؛ آخر، تمام شب را بیدار مانده بود و مدام نوشته بود. خودش هم نمی‌دانست چرا این‌قدر برای تمام کردن رمانش عجله داشت؛ آن‌قدر که قهوه‌اش را کاملاً فراموش کرده بود. قهوه‌ای که به آن معتاد بود، قهوه‌ای که حالا سرد شده بود، قهوه‌ای که حالا بدنش از آن سردتر بود.

از زندگی دلگیرم و از مرگ، دلگیرتر. از یکی چون که هر آنچه داشت بر سرمان آورد؛ و از دیگری، که آنگاه که کمرمان خم و خم‌تر می‌شد، به ما حتی سری نزد. تا شاید با رسیدن بوی مرگ به مشامان، زندگی را اندکی راحت‌تر بگذرانیم.

تن زخمی و پای دگر جانی ندارد اشک رفته و چشم دگر سویی ندارد من درین برزخ و تن درین فساد دل به دنیا بستم و روحم درآن جایی ندارد