هر شب چراغ اتاقش را روشن می‌گذاشت؛ نه برای ترس از تاریکی، بلکه به امیدِ بازگشت کسی که سال‌ها بود رفته بود. وقتی از او پرسیدند هنوز منتظری؟ لبخند زد و گفت: «نه… فقط دلم نمی‌آید آخرین چراغِ امیدم را خاموش کنم.»