شیوا؛
دریا آرام بود اما در دل آرامشش رو به مرد فریاد میزد.
رو به مردی که یک هفتۀ قبل فرزندش در همین دریا غرق شده بود.
فریادش بوی درد میداد، درد از دست دادن.
3پسند0نقد0
فنجون
داستانک‌های دیگر این نویسنده
18 روز پیش
از تمامِ شهر، فقط یک خیابان مانده؛ که هرشب، راهش را گم می‌کنم.
52
21 روز پیشهمه می‌گویند می‌گذرد؛ اما هیچ‌کس نگفت چقدر از ما، در این گذشتن، می‌ریزد.
61
22 روز پیشاز بهار تقویم می‌ماند، از من استخوان هایی که تورا دوست داشتند.
90
24 روز پیشعکسات را سوزاندم. حالا دودِ آن، سقفِ این خانه را سیاه کرده است.
91
25 روز پیشحرفهایم، زخم‌هایی است که روی کاغذِ سفید، دهان باز کرده‌اند.
70
نقدها
هنوز نقدی ثبت نشده است
نقدهای این داستانک اینجا نمایش داده می‌شوند.