یگانه
آدم ها میآمدند و میرفتند، و من میان آنها به دنبال دوای دردم بودم غافل از اینکه آنها خود درد بودند.
3پسند0نقد0
فنجون
داستانکهای دیگر این نویسنده
16 روز پیش
کاش میشد میان صفحات بعضی کتاب ها غرق شد و هیچگاه برنگشت.
30
16 روز پیشعلت درد من تویی، اما چرا دوایش هم هستی؟ درد بی درمان و لذت بخش من.
20
19 روز پیشمعلوم است که درک نمیکنی. تو هیچگاه آن بچه گوشه گیر کلاس نبودی که تمسخر بشنود و حرف نزند، از اردو و زنگ تفریح بترسد و مدام پی جایی باشد که چشم های قضاوتگر لحظهای رهایش کنند.
70
19 روز پیشاین همه از چشمانش گفتی آخر چه؟ ریسمان دلت را پاره کرد و چشمانت را حوض اشک.
53
یک ماه پیشخواست من این بود که میان ذوق کلماتت بمیرم.
80
نقدها
هنوز نقدی ثبت نشده است
نقدهای این داستانک اینجا نمایش داده میشوند.