بر چهره‌ات که نگاهی می‌اندازم، آسمانِ روز را می‌بینم. شاید بپرسی دلیل این تشبیه چیست؟ در این باب باید گفت: چشمان آبی‌ات همچو آسمان پهناور، احساساتی چون ابر ها را در خود جای داده است؛ و موهای طلایی‌ات مثل خورشیدی در میان آسمان، جلوه‌ای زیبا و خاص را به رخِ عام می‌کشد. گاهی همچو ابر بهاری، گریان و پریشانی؛ گاهی هم چون تابستان و خورشیدَش، سوزان و جوشانی. گاهی مثل فصل برگ‌ریزان، خنثی و آزادی؛ گاهی چون فصل زمستان، جامه‌ای از برف و یخ به تن داری. هزاران رنگ و طرح داری ولیکن در تمام این‌ها، بیش از اندازه مهر و وفا داری.