قطرات باران با ریتمی ملایم بر شیشه‌های بخارگرفته‌ی پنجره می‌کوبیدند؛ گویی ارواح سرگردانِ شهری غرق در مه، برای ورود به این خلوتگاه نیمه‌تاریک التماس می‌کردند... خلوتگاه نیاز هر انسان است. بعضی آدم‌ها نمی‌نویسند تا چیزی را به یاد بسپارند؛ می‌نویسند تا در مقابل هجوم حقیقت، پناهی بسازند. کلمات برایشان دیوار نیستند، پنجره‌اند؛ پنجره‌ای رو به جهانی که در آن می‌شود زخم را آهسته‌تر دید، فقدان را نجیب‌تر به زبان آورد و تلخی حقیقت را شیرین‌تر روایت کرد.