هربار که میومدم گورمو گم کنم و برم با رفتاراش دوباره مرا عاشق خودش میکرد، تا دوباره دیوانه بار عاشقش میشدم مرا می رنجوند

او را هیچوقت از یاد نمیبرم حتی در خوشی ها و خنده هایم

او با دردهای روز جنگید و جنگید اما گریه های شب امانش را برید.

در آسمان شبِ شهرِ ما ستاره ای نیست اما من امیدوارم، امیدوارم و بیهوده به دنبال نقطه ای سفید در این شب تمام سیاه، کاش این تلاشِ بیهوده من به سرانجام برسد .

اگر به گذشته خود برگردم دوباره تورا انتخاب خواهم کرد زیرا باتو مشکلات راحت تر میگذرد طول خنده ها از گریه ها بیشتر است تو روی خوش زندگی هستی.